keek om zich heen.
De andere gevangenen zwegen.
Voor het eerst die ochtend leek hij te beseffen dat niemand hem zou aanmoedigen.
Langzaam stapte hij achteruit.
En ging terug in de rij staan.
Elena knikte.
“Dank je.”
Geen overwinningstoespraak.
Geen triomfantelijke glimlach.
Alleen twee eenvoudige woorden.
Maar juist daardoor voelde het moment zo bijzonder.
De vrouw die ze hadden uitgelachen, had de situatie beëindigd zonder iemand te slaan, te bedreigen of te vernederen.
En wat niemand wist, was dat dit nog maar het begin was.
Die middag werd Marcus opgeroepen
