volgen. Bevestigd door vier camera’s en twee getuigen.”
Marcus begon te lachen.
“Schrijf maar lekker verder. Denk je dat ik bang ben voor een schriftje?”
“Nee,” antwoordde ze. “Ik denk dat je gewend bent dat anderen bang zijn voor jou.”
Die woorden deden zijn glimlach verdwijnen.
De vrouw draaide zich naar de andere gevangenen.
“De opstelling gaat door. Iedereen terug naar zijn toegewezen plaats.”
Niemand bewoog.
Marcus spreidde zijn armen.
“Jullie hebben haar gehoord, jongens. De koningin van het poppenhuis geeft bevelen!”
Het gelach begon opnieuw.
Maar toen hief de
