afgereden.
De chauffeur van Wiktor greep me bij mijn elleboog.
— Mevrouw Elena, we moeten gaan.
— Laat me alsjeblieft gaan.
Hij kneep harder.
— Maak alsjeblieft geen scène.
— Laat me gaan!
Toen ging de deur van een grijze sedan open. Een vrouw in een donkere jas stapte uit, gevolgd door twee mannen.
— Laat haar gaan! Politie!
Alles gebeurde in een oogwenk.
De chauffeur probeerde me de auto in te trekken. Ik rukte me los, en inspecteur Vylczeva ging tussen ons in staan.
– Wie ben je?
Mijn zonnebril gleed van mijn gezicht.
Ik
