ogen zag toen ik naar Elena vroeg, was echter echt.
Wiktor was niet bang voor de politie.
Hij was bang voor zijn eigen vrouw.
En wat ze zou kunnen weten.
« Mijn naam is Maya Stoeva. Ik ben niet Elena Romanova. »
Ik verliet het huis om tien uur twaalf.
Ik had een donkere jas aan, een zonnebril op en mijn haar zat precies zoals dat van Elena.
Ik hield mijn handtas in de ene hand en mijn sleutels in de andere.
Een zwarte auto stond bij de poort te wachten. Een
