struiken, smetteloze paden en fonteinen, geen enkel gevallen blad te bekennen.
Zo’n plek oogde levenloos.
Het zag er gecontroleerd uit.
Het interieur van het huis was enorm. Lichtgekleurde stenen trappen, schilderijen aan de muren en de geur van hout, leer en dure parfum.
Op de tafel in de woonkamer stond een foto van de echte Elena. Ze droeg een rode jurk en hield een glas champagne vast. Ze glimlachte, maar haar ogen bleven verdrietig.
Wiktor merkte dat ik naar de foto keek.
— Je lijkt op haar.
— Niet genoeg.
— Genoeg voor
