die me leerde hoe Elena bewoog.
« Elena zet geen lange passen, » herhaalde ze. « Ze houdt haar schouders recht. Ze kijkt nooit naar beneden. Als ze nerveus is, raakt ze haar ring aan. »
— Wat als er geen ring is?
Irina keek me aan.
– Je zult het krijgen.
Ik kreeg kleding die ik zelf nooit zou hebben uitgekozen: zijden blouses, lange jassen, schoenen met hoge hakken, een horloge en parfum dat naar iets duurs en kouds rook.
Ik kreeg contactlenzen in lichtere tinten bruin aangemeten. Het litteken op mijn wang werd bedekt,
