het archief tevoorschijn waarop een team monteurs naast een bus te zien was. Ik keek ernaar en herkende mezelf meteen: ik was jonger, met zwart haar en een overall, en stond op de voorste rij.
« Meneer Lefèvre, heeft u bijna veertig jaar bij de vestiging in Lyon gewerkt? » vroeg de directeur me.
— Ja, meneer. Ik was monteur tot mijn pensioen.
De regisseur stond op.
— Mijn vader werkte bij dit depot. Hij vertelde me altijd over jou. Hij zei dat jij de man was die iedereen belde als een bus pech
