kartonnen dozen.
Een technicus van de kliniek kwam voor een reparatiecursus in de middag.
Een moeder wachtte in de lobby terwijl haar tienerdochter de studentenworkshop bijwoonde.
Walter had ruzie met Dennis over etiketten.
Iemand in de productieruimte riep Maliks naam.
De telefoons gingen.
De deuren gingen open.
Mensen kwamen en gingen.
Niets oogde filmisch.
Niets zag er perfect uit.
Het leek nuttig.
Het zag er echt uit.
Serena had het grootste deel van haar volwassen leven verlangd naar kamers waar iedereen haar naam kende.
Nu stond ze in een gebouw
