met glaswerk te werken.
Voor een vrouw die het gewone leven ooit als iets beschouwde om aan te ontsnappen, werden die avonden het meest stabiele onderdeel van haar week.
Op een donderdag keek Jaylen – inmiddels veertien jaar oud – op van zijn huiswerk.
« Pa? »
« Ja? »
‘Waarom nam je de telefoon op?’
Malik stopte met het afspoelen van een bord.
Serena stond als versteend naast het aanrecht in de keuken.
Jaylen vervolgde.
Die avond belde ze.
Malik keek naar Serena.
En toen keek hij weer naar zijn zoon.
‘Dat heb ik me
