met de zakelijke kant.
Maar deze keer pakte ze het anders aan.
In plaats van rijke bestuursleden te bellen, belde ze kliniekmanagers.
In plaats van diners met investeerders te plannen, zat ze in wachtkamers koffie uit een automaat te drinken.
Ze sprak met verpleegkundigen.
Technici.
Kantoorbeheerders.
Mensen die ze jaren eerder op brancheconferenties nauwelijks had opgemerkt.
Tot Serena’s verbazing herkenden ze haar.
Sommigen herinnerden zich haar niet gunstig.
Ze maakte geen bezwaar.
Een medewerker van een kliniek zei: « U bent drie jaar achter elkaar langs mijn stand gelopen. »
Serena antwoordde: «
