ze niets bijzonders had gedaan.
De medewerkers waren haar uiteindelijk “The Angel in Disguise” gaan noemen.
De engel in vermomming.
Ik kon nauwelijks praten.
De cadeaubon die ik bijna had weggegeven, was haar laatste anonieme geschenk geweest.
Ik liep de winkel uit met tranen in mijn ogen.
Niet alleen vanwege het verdriet om haar overlijden, maar omdat ik haar ineens op een compleet andere manier zag.
Al die jaren had ik gedacht dat ze gewoon zuinig was. Dat ze te veel bewaarde. Dat ze zichzelf niets gunde.
Nu begreep ik
