hulp kon gebruiken.
En dan hielp ze.
Dat was alles.
De laatste cadeaubon
Sindsdien bewaar ik altijd één cadeaubon in mijn portemonnee.
Niet voor mezelf.
Ik wacht ermee tot ik iemand tegenkom die hem nodig heeft.
Een moeder. Een student. Een oudere persoon. Of gewoon iemand die op dat moment een klein beetje hulp kan gebruiken.
Elke keer wanneer ik die kaart uit mijn portemonnee haal, denk ik aan oma Margaret.
Aan haar oude huis. Aan haar versleten boodschappentassen. Aan haar kortingsbonnen. Aan haar eenvoudige leven.
En aan het geheim
